Druppels ‘n nuwe enkelsnit deur sanger Louis van Lill is nie ‘n nuwe gedagte nie. Louis verklap dat dié lied het reeds 14 jaar gelede begin vorm aanneem, geskryf in samewerking met ’n goeie vriend. Die oorsprong lê diep gewortel in ’n tyd van intense verlies: “Ek het my broer verloor toe ek 17 was,” vertel Louis eerlik. “Daardie tipe pyn gaan mos maar nooit weg nie… Maar daar is altyd lig aan die einde van die tonnel
Hy het die lied in minder as ’n uur geskryf – ’n vloeiende, emosioneel belaaide proses. Dié spontane uitbarsting van kreatiwiteit dui op hoe diep gewortel hierdie gevoelens was – en hoe musiek as ’n kanaal vir verwerking gedien het.
Die begin van Druppels skets ’n prentjie van ’n verlore siel wat snags deur strate dwaal, ou plate luister, en sin probeer maak van sy gedagtes. “Die karakter is ek self,” sê Louis sonder twyfel. “Laat aande uit… om te vergeet van die slegte dinge.” Hierdie lied is dus nie net ’n storie nie – dit is ’n selfportret.
Louis gebruik sterk beelde soos “desperate winternagte in die somer” om die kontras van pyn in tye van geluk aan te dui. “Soms gaan dit sleg in die goeie tye… maar daar is altyd ‘n einde,” sê hy. Hierdie reëls is ’n metafoor vir die komplekse emosies wat dikwels onder die oppervlak broei – veral wanneer die wêreld verwag dat jy “okay” moet wees.
Hierdie simboliek – die herhalende “note val soos druppels” – verbind musiek met emosionele pyn. Dis asof elke noot ’n traan is, maar ook ’n reiniging, ’n verlossing.
Die reël “Hoe kan ek jou dalk help” weerspieël ’n desperate poging om ander te bereik – selfs wanneer jy self sukkel. “Mens probeer nogsteeds om te help as jy amper nie eers jouself kan help nie,” sê Louis. Dis ’n rou eerlikheid wat min liedjies vandag waag om aan te raak.
Vergifnis is ook ’n sterk tema. “Ek het die slegte goed in my lewe vergewe – en myself,” verduidelik hy. Dit bring ’n gevoel van afsluiting, van vrede maak met die verlede – selfs al kom mens nooit heeltemal “oor dit” nie.
Louis sê omtrent 50% van die lirieke is direk geïnspireer deur sy eie lewe – maar die ander helfte behoort aan almal. “Ek hoop mense kan relate. Daar is soveel mense wat veg met iets in die lewe… Mag hierdie lied troos en hoop gee vir die mense wat ’n daaglikse geveg het waarvan ons geen kennis dra nie.”
Druppels is nou beskikbaar op alle digitale platforms.
Met haar splinternuwe enkelsnit “Jy Was Altyd Hier” neem Andriëtte luisteraars op ’n diep persoonlike reis van selfontdekking, hoop, geestelike oorgawe en uiteindelike hereniging met liefde. Hierdie Afrikaanse ballade, ryk aan emosie en poëtiese lirieke, is nie net ’n lied nie – dit is ’n hart se verhale.
Die begin reël, “Waarna toe sou jy gaan, as ek nog ‘n dag sou wag…” stel onmiddellik die toon van vrees en onsekerheid. Andriëtte erken openlik dat sy bang was om liefde te verloor – nie omdat dit nie bestaan het nie, maar omdat sy dalk te lank gewag het om dit te erken.
“Ek het gewonder of hy dalk sou besluit hy het genoeg gewag en ek verloor hierdie liefde vir ewig,” vertel sy.
Hierdie vrees spruit uit vorige hartseer: “Ek was bang vir liefde… omdat ek al teleurstelling ondervind het in die liefde en het my geloof begin verloor.” Hierdie woorde weerspieël nie net haar eie pad van genesing nie, maar spreek tot ’n universele menslike ervaring.
Die liriek “Ek moes my pad gaan soek, moes my vrede vind” dui op ’n reis van innerlike werk – en vir Andriëtte was dit meer as net simboliek.
Sy vertel dat haar spirituele pad deel was van hierdie genesings proses: “Ek het begin bid en vir Jesus gevra Hy moet my vrede gee as dit die man is vir my – en Hy het.” Hieroor sê sy verder: “Ek bid en ek stap in die natuur. As ons nie na Jesus kan opsien nie, sal ons verlore bly voel.”
Een van die mees aangrypende besef oomblikke kom met die reël “Jy was altyd hier voor my.” Andriëtte erken dat sy, soos soveel mense, dikwels liefde gesoek het op plekke waar dit nie werklik was nie: “Jy is opsoek na die goeie in ’n minder belowende maat… en mis die een wat regtig vir jou daar is.”
Sy onthul later dat haar man letterlik nog altyd deel van haar lewe was – “Hy het voor my krieket gespeel in my agterplaas toe ek 12 was” – en met daardie slotreël word die sirkel voltooi.
In die brug van die lied hoor ons: “Elke stap wat ek gegee het was vir jou.” Dit is ’n rou, eerlike belydenis – een wat moeilik was om neer te pen.
“Ek onthou, toe ek my man ontmoet, het ek vir hom gesê ek is nie gereed vir hom nie. Maar ek het belowe: as hy my kan glo, gaan ek nog met hom trou.”
Die woorde “Ek gooi my hande oop” weerspieël daardie oorgawe – nie net in liefde nie, maar in geloof en vertroue. “Ek is maar bang vir teleurstelling,” sê sy eerlik. “Maar soms voel mens met iemand jy hoef nie so te voel nie.”
Andriëtte wou hê die musiek moes “emosioneel en atmosferies” wees – iets waarin luisteraars hulle eie stories kon sien. Sy en medeskrywer Werner (van Blouberg) het ’n betowerende komposisie geskep wat die temas van afstand, soeke, hoop en hereniging perfek vasvang.
“Ek wou iets diep hê, iets oor liefde. Ek dink baie van ons was al so deurmekaar en onseker. Veral in ons 20’s.”
Op die vraag of die temas van spyt en hoop universeel is, antwoord Andriëtte: “Ek dink dis universeel. Ons is almal net mens en ons moet soms ons kop goed stamp om te besef iets goeds is reg voor jou oë.”
Hierdie lied is dus meer as ’n liefdeslied – dit is ’n refleksie oor tyd, verlies, geloof, tweede kanse, en uiteindelike vrede.
Met “Jy Was Altyd Hier” wys Andriëtte nie net haar vaardigheid as sanger en storieverteller nie, maar ook haar vermoë om ons eie kwesbaarhede en hoop aan te spreek. Dis ’n lied vir elkeen wat ooit gewonder het of hulle te laat liefgekry het – en vir elkeen wat besef het die liefde was eintlik nog altyd daar.
Luister nou na “Jy Was Altyd Hier” op alle digitale platforms. Volg Andriëtte vir meer inspirasie en stories agter die musiek.
Deur liefde, gebed en eerlikheid word selfs die sterkste storms ’n lied – en in Andriëtte se geval, ’n meesterstuk.
Zoé se nuwe enkelsnit, Insecure Meisies, gee ’n stem aan die dinge waaroor baie jongmense stilbly — boeliegedrag, selfbeeldkwessie en die druk om in te pas.
‘’Insecure Meisies” het vir Zoé aanlyn bekend gemaak — met meer as 268 000 kyke op TikTok en duisende gebruikers wat hul eie stories met die oorspronklike klank deel. Die liedjie het intussen ’n beweging geword. Vir Zoé voel dit soos haar “eerste smaakie van sukses”, maar die blywende impak lê nie in sosiale media-statistieke nie — dit lê in die rou eerlikheid van haar lirieke en die moed om pynlike waarhede te verwoord.
Die sukses van Insecure Meisies is iets wat Zoé nooit kon voorspel of beplan het nie. Sy plaas liedjies dieselfde dag wat sy dit skryf op TikTok om te toets hoe mense gaan reageer — en Insecure Meisies het dadelik ontplof. Sy sê met verbasing: “Duidelik is hierdie nie een wat net ek gaan hoor nie!”
Zoé se inspirasie vir die lied kom uit haar eie pynlike ervarings met boeliegedrag in haar kinderjare — van kommentaar oor haar gewig tot haar sproete en ore. “Ek kan nie bullies verdra nie,” sê sy reguit. “As mense tyd en energie uit hul dag wil vat om ander af te breek, sê dit meer van húlle karakter as van joune.” Hierdie ervaring het haar gevorm as kunstenaar en iemand wat vasbeslote is om ander se selfwaarde te beskerm.
Die kernboodskap van “Insecure Meisies” is duidelik: Jou waarde word nie bepaal deur wat ander mense van jou dink nie. Met lirieke soos “Insecure meisies wil jou sleg laat voel,” herinner Zoé luisteraars daaraan dat jaloesie en onsekerheid dikwels die wortel van afknouery is. Sy vertel hoe haar ma haar geleer het om daardie gedrag vir wat dit regtig is te sien — ’n weerspieëling van die ander persoon se eie stryd, nie van jou waarde nie.
Zoé is nog lank nie klaar met Insecure Meisies nie. Sy het ’n groter droom: om die lied die beginpunt van ’n anti-boelieveldtog te maak. Sy wil met jong meisies en seuns gesels oor selfbeeld, boeliegedrag en die druk om in te pas, wat nie weggaan as jy groot is nie.
Deur haar musiek gee Zoé woorde aan emosies waarmee talle jongmense sukkel. “Dit voel fantasties en vreesaanjaend tersefdetyd,” sê sy. Sy onthou hoe musiek haar deur moeilike tye gedra het — nou wil sy dieselfde vir ander doen. “Ek is niks sonder die mense wat my ondersteun nie,” sê sy, dankbaar. “Julle maak hierdie klein dorpie-meisie se drome waar.”
Haar raad aan ander jong mense is eenvoudig: “Hou op om jouself te probeer verduidelik aan mense wat nie wil verstaan nie. Dis beter om geen vriende te hê as om vriende te hê wat jy nie kan vertrou nie.” Sy glo dat ware vriendskap jou ligter maak — nie swaarder nie.
Wanneer sy terugkyk na haar tienerjare, sê Zoé: “Ek wens ek kon vir haar sê hoe cool en talentvol sy is.” In ’n wêreld vol filters en sosiale druk, is Zoé se stem ’n eerlike en opregte een. Insecure Meisies wys dat daar krag in kwesbaarheid krag is.
Deur die oë van ‘n volk, met die klank van eerlikheid en trots, ontstaan ‘n lied wat baie meer as net ‘n deuntjie is – dit is ‘n beweging. “Vollebors”, die jongste vrystelling deur Gian Groen in samewerking met reus soos Jan Blohm, skep nie net musiek nie – dit verkondig ‘n identiteit.
“Vollebors is maar net een van daai liedjies wat daarvoor gevra het om ’n koor aan die einde te hê,” sê Gian Groen met ’n glimlag. Dit is geen toeval dat stemme soos Jan Blohm, Dozi en ander bekende Vonk-kunstenaars hul stemme saamgevoeg het nie – hulle het letterlik by die ateljee opgedaag toe dit nodig was. Dis vriendskap, toeval en Musiek liefde wat saamvloei.
Die lied self het ’n merkwaardige agtergrond. Groen het “Vollebors” oorspronklik geskryf vir ’n konsert wat deur Kobie Koen beplan is, maar wat uiteindelik nie weens die Covid-19-pandemie kon plaasvind nie. “So Vollebors bestaan eintlik al amper vyf jaar,” sê hy. Dit is dus ’n lied wat lank moes wag vir sy oomblik – en nou is dit hier, met voller klank en groter impak as ooit.
Die lied dra onmiskenbaar die stempel van Gian Groen: eerlik, melodieus, en met ’n produksie wat emosie dra. “Die lied beweeg twee halftone op aan die einde – die krag lê daarin,” verduidelik hy. En dit is juis in daardie klim, daardie samesang van vriende, waar ’n gevoel van gemeenskap wakker word.
Een van die mees aangrypende dele van die lied is die reël: “Hierdie taal waarin ek foute maak…” Groen verduidelik dat dit nie ’n politieke stelling is nie, maar ’n diep persoonlike verwysing. “Dit verwys eerder na my verhouding met Afrikaans. Dis die taal waarin ek droom, waarin ek liefhet.” Dié reëls spreek van ’n taal wat mens nie net praat nie, maar leef.
“Vollebors” gebruik sterk simboliek – van vlae wat wapper tot vure wat brand. Maar vir Groen is dit nie polities nie. “Dis hoofsaaklik kulturele elemente wat die inspirasie was,” sê hy. “Dit is doelbewus so geskryf dat luisteraars hulself daarin kan raaksien.” En daarin lê die trots : “Vollebors” voel vir elkeen bekend, soos ’n lied wat altyd daar was.
Die stemme van 44 ander net soos ons…” is ’n lyn wat dadelik opval. Die getal? ’n Tonge-in-die-kies verwysing na Charlize Theron se opmerking oor die paar mense wat nog Afrikaans praat. Maar hier is 44 stemme, en nog duisende ore wat luister.
Die reaksie op “Vollebors” was oorweldigend positief. “Gewone Afrikaners sien hulself iewers in die lirieke raak,” sê Groen. “Dit skep ’n volksgevoel waarvan gehore baie hou. Dit maak my gelukkig.” Dit is nie net ’n lied nie – dit is ’n spieël waarin luisteraars hul identiteit kan herken.
Groen is vasberade: Afrikaans móét deur jong mense voortleef. “Elke ouer moet die liefde vir die taal aanmoedig.” Vir sy kind en vir elke volgende generasie, bly hy optimisties – en opgewonde – oor Afrikaans as kultuurtaal.
En is hy dan ’n aktivis vir Afrikaans, of bly hy by die kuns? “Vir my as skeppende kunstenaar is dit ’n eer om my Moedertaal, wat nog so jonk is, te bevorder deur musiek en goeie lirieke.” Dis nie net ’n beweging nie – dis ’n roeping.
“Vollebors” is nie net ’n lied nie – dis ’n verklaring, ’n gebed, ’n viering. Dit herinner ons waarom Afrikaans saak maak: omdat dit die taal is waarin ons droom, liefhet en leef. En met kunstenaars soos Gian Groen aan die voorpunt, brand daardie vuur helder – dalk helderder as ooit.
“Afrikaans, ek’s ’n vollebors Afrikaner…” – en saam sing ons, met vellies in die grond en vlae in die wind.
Die geliefde Afrikaanse sanger en liedjieskrywer, Nicholis Louw, het pas sy nuutste enkelsnit, Die Pad, vrygestel – ’n lied wat nie net ’n ode aan die liefde is nie, maar ook ’n rare weerspieëling van sy eie lewe, sy huwelik en sy geloof. Nicholis vertel oor die dieper betekenis agter die lied, die kreatiewe proses, en hoekom hierdie lied ’n unieke plek in sy hart hou.
“Die Pad is geïnspireer deur my Vrou, ons troudag, ons huwelik, en ons lewensreis saam met mekaar.” sê Nicholis. “Dis my weergawe van ’n troumars – iets wat ek hoop, en glo, vir ander paartjies, op hul spesiale dag, of op hul eie lewensreis, ook iets sou kon beteken.” Die liedjie is egter nie beperk tot romantiese liefde nie. “Dit het betrekking tot enige spesiale verhouding – tussen ouer en kind, tussen vriende en ook in die gesin as geheel.”
Wat die lirieke nóg meer roerend maak, is dat dit volkome outentiek is. “Daar is nie ’n greintjie fiksie in die lied nie. Dit is 100% uit my eie lewensboek. Die lied is reeds rondom 5 minute lank, maar ek kon maklik ‘n 50 minuut lange liedjie geskryf het.”
In die koor beloof die sanger: “Ek sal die pad met jou loop… vir ewig, vir altyd.” Hierdie toewyding weerspieël sy eie lewensbeskouing oor liefde. “Verhoudings oor die algemeen, maar veral jou keuse van lewensmaat, is een van die belangrikste keuses wat jy in jou lewe maak. Die regte verhouding kan jou bou, steun, en stoot, om hoogtes te bereik waarvan jy nie voorheen sou kon droom nie, maar ‘n verkeerde keuse kan jou breek.” verduidelik hy. “Jou lewensmaat én jou verhouding met God bepaal uiteindelik watter mens jy aan die einde van jou aardse reis is.”
Geloof vorm dan ook die kern van die lied se boodskap. “God is liefde. Sonder Hom in ’n verhouding mis mens die méés fundamentele aspek, of eerder, bestandeel. Met Hom daar, bereik jy ’n nuwe, dieper vlak van liefde wat menslike begrip oorskry.”
Een van die mees aangrypende dele van die lied is die verwysing na liefde wat selfs die dood oorleef: “As die dood ons skei, sal ek jou ander kant kry.” Dit raak die vraag aan wat baie mense vra: Wat gebeur tussen lewensmaats wanneer hulle albei in die Hemel kom. “Ons weet nie presies hoe die Hemel gaan wees nie, en ek weet ons verhouding sal verander, want Jesus adresseer dit in die Bybel. Maar hoewel ek aanvaar dat ons verhouding en liefde sal verander, weet ek God se geskenke, insluitend liefde, vergaan nie, en ek weet ook, hoe ookal dit verander, gaan dit selfs beter wees.”
Wat die klank van die lied betref, sê Nicholis: “Ek het in die ateljee gaan sit, en dit wat uitgekom het, is wat die mense hoor. Dis nie ’n vooraf beplande produksie nie – dis eerlik.” Die beeldspraak in die lied is intens persoonlik. “Elke tree wat jy vat is goud vir my” simboliseer vir hom hoe hy elke klein prestasie van sy vrou vier. “Dis nie oor verafgoding van iemand nie. Dis oor verwondering, ondersteuning en trots – of dit nou in die kombuis of in haar loopbaan is. Waarokal sy wen in die lewe, is ek só verskriklik trots op haar.”
In vers 3 verwys hy na ’n “ondier” en “storm in my hart” – ’n metafoor vir waar hy was in sy lewe toe hy haar ontmoet het. “Sy het deur al daardie dinge gebly, en bly glo in my. Sekere aspekte van my is tot vandag toe plek-plek grof en onafgerond, en tog is sy nogsteeds aan my sy.”
Vir ’n kunstenaar wat meestal bekend is vir energieke, lighartige musiek, is hierdie lied ’n emosionele en kreatiewe afwyking. “Ek wou iets diep en betekenisvol uitbring, en die winter was die perfekte tyd vir so ’n warm, intieme lied.”
Maar was hy ooit onseker oor hoe so ’n diep lied by sy gehoor sou aanklank vind? “Glad nie. My gehoor het oor die jare gewys dat hulle ‘n aanvoeling vir die spreekwoordelike ‘lig’ en ‘donker’ het, en Die Pad is, ten spyte van sy erns en diepte, ’n storie van vreugde.”
Die tema van vergifnis, vertroue en tweede kanse loop soos ’n goue draad deur die lied. “Elke verhouding wat ooit bestaan het, het goeie én moeilike tye gehad. Dis juis wat ‘n paartjie se storie uniek maak, en vir een of ander rede het dit ‘n geneigdheid om lewensmaats nader aan mekaar te bring. Ek dink die saak van ‘twee word nou een’ is nie afgesluit op die dag wat dit gevestig word nie. My siening is dat ‘deur dik en dun’ deel daarvan vorm. En mens groei vaster aanmekaar weens die ‘dik en dun’. Ek dink die ‘gom’ wat julle belofte is, verhard met tyd.”
Die lied het nie oornag ontstaan nie – die idee het vir maande lank in hom geleef. “Soms skryf jy ’n lied in ’n dag. Ander kere broei jy daaroor vir jare.”
En die pad vorentoe? “Ek hou van energieke, opliggende musiek wat die gemoed lig, veral met betrekking tot lewendige optredes, maar ek skryf wat vir my op daardie oomblik gegee word – uit die Vader se hand. Dis ’n geskenk.”
Met Die Pad bied Nicholis Louw nie net ’n liefdeslied nie, maar ’n geestelike anker, ’n baken van hoop en ’n bevestiging van volharding. Vir enigiemand wat op die punt staan om op te gee, sê hy: “Luister die lied. Herinner jouself aan hoekom julle mekaar in die eerste plek lief gekry het. Dalk gee dit jou net daardie bietjie moed om vas te byt. Dalk is die storie nog nie klaar geskryf nie.”
“Ek sal die pad met jou loop…” – ’n belofte, ’n gebed, en ’n lied vir elke mens wat al liefgehad het.
In die vroeë oggendure, toe die wêreld stil geraak het en net ‘n kroegliggie nog flikker, het twee kunstenaars bymekaargekom en besluit: dis tyd om liefde in Afrikaans te vier. So het “Liefde Soos Die” ontstaan – ‘n samewerking tussen die immer-charismatiese Brandon Miles en die diep-sielvolle Hendré Baard. Dié lied is meer as net ‘n musiekstuk – dis ‘n liefdesbrief aan die onbreekbare, tydlose liefde waarvan almal droom.
Die inspirasie het onverwags gekom. Brandon vertel dat hy en Hendré sommer daar in Plaasjapie besluit het om ‘n liedjie te skryf – nie sommer enigeen nie, maar een wat die gevoel van Afrikaanse liefde vasvang. Teen drie-uur daardie oggend was die besluit geneem, en die eerste klanke en lirieke is begin.
“Sal jy vir my luister? As ek so na jou kyk.” Hierdie eerste woorde dra ’n persoonlike gewig .Brandon onthou veral ‘n persoonlike oomblik met ‘n eksmeisie vir wie hy gereeld gesê het: “Kyk nou vir my en luister asseblief.” Só word die lied onmiddellik intiem en eg.
“’n Liefde soos die kan niemand koop nie” weerspieël vir Brandon iets wat bo die gewone uitstyg – soos die liefde vir familie, iets onbreekbaar en diep.
En dan is daar daardie treffende beelde: “Wees my eerste dans… wees my laaste dans.” Dis nie net romanties nie, dis simbolies van die hele liefdesreis – van begin tot einde, ‘n keuse om saam deur die lewe te dans.
Die twee kunstenaars se stemme smelt, volgens Brandon, perfek saam. “Ons het dit glad nie verwag nie – maar dit’s perfek!” Die lied is saam geskryf, elk met unieke bydraes tot die melodie en lirieke. Selfs toe verskillende kreatiewe idees op die tafel was, het hulle telkens gekies vir dit wat hulle in hul siele die beste laat voel het.
Die klank van die lied – sag, dromerig en intens – is volgens hulle vanaf die eerste woord intuïtief vasgelê. Die kitaarwerk, deur niemand minder nie as Fred van Heuwels Fantasties, bring ‘n besonderse klank. Sy Gibson Hallow Body kitaar gee die lied ‘n warm, egte gevoel – presies wat hulle wou hê.
Die terugvoer? Oorweldigend. Volgens Brandon het elke “sneak peek” video reeds viral gegaan. Mense vra wanneer hulle dit kan aflaai, wanneer die volgende lied kom. Dis duidelik: hierdie lied tref mense reg in die hart.
Maar verstaan mense die dieper boodskap? “Nie altyd nie,” sê Brandon. “Hulle hoor die ‘fairytale’, maar met tyd sal die betekenis insink.”
Die gebruik van woorde soos “ewigheid” was doelbewus – geïnspireer deur een van Hendre se ou liedjies. Dit bring ’n gevoel van belofte, van iets wat stand hou in ’n tyd waar liefde dikwels vlugtig is. “As ons mense kan laat glo in outydse liefde, dan het ons iets reggekry.”
Vir Brandon het die lied hoop gegee – dit het hom herinner aan wat hy werklik in liefde soek. Die lyn “Jy het altyd die antwoord as ek soek na die vraag” is vir hom ‘n ode aan vroue wat altyd raad het en ‘n kalm teenwoordigheid bring.
“Moet my tog nie gebruik” is een van die hartseerste reëls – en Brandon sê Hendré sal dié sin dalk beter kan verduidelik. Maar dit bring ‘n eerlikheid na vore: liefde is nie net mooi nie, dit dra soms vrees saam.
Hierdie is nie ‘n eenmalige samewerking nie. Brandon verklap dat hulle alreeds ‘n volgende lied saam het – weer eens ‘n mooi liefdeslied. Individueel beplan hy ‘n sokkie-treffer en selfs ‘n duet met ‘n vroulike kunstenaar. Hendre het ook twee enkelsnitte wat later die jaar gaan vrystel
Hulle glo in die dieper betekenis van liefde – “Dis ’n fee verhaal in ons eie taal” – en hulle wil dit in Afrikaans vasvang, sodat dit iets kan wees wat generasies inspireer.
“Liefde soos die” is nie net ’n lied nie – dis ’n ervaring. ’n Ode aan konstante liefde, ’n herinnering aan wat werklik tel, en ’n oproep om meer eg en dieper te voel. Brandon glo dat jonger generasies dit sal beleef as “romanties” – en dat dit juis daardie gevoel van hoop bring wat ons almal soms nodig het.
Met hierdie samewerking wys Hendre Baard en Brandon Miles dat Afrikaanse musiek steeds kan innoveer en inspireer. In hul woorde, lirieke en styl lê ’n opregtheid wat nie net resoneer nie – maar bly hang in die hart.
Met sy nuwe enkelsnit “Breek die Mure” deel Deon Groot nie net ’n lied nie – hy deel ’n stukkie van sy hart. Hierdie hartroerende ballade, wat reeds luisteraars se harte aanraak, is ’n eerlike en rou oorsig op die kompleksiteite van liefde, verhoudings en selfrefleksie. Van die eerste liriek tot die laaste klank, neem die lied die luisteraar op ’n reis van onthou, pyn, vergifnis en uiteindelike bevryding.
“Dink aan die dag toe jy regdeur my kyk” – só begin die lied. En ja, dit ís persoonlik. Deon erken dat die lirieke geïnspireer is deur sy eie ervarings, veral ’n spesifieke oomblik in sy verhouding met die vrou wat vandag sy lewensmaat is. “Ek glo almal het daai iemand waaraan hul so kan dink en oor wonder,” vertel hy eerlik.
Een van die mees treffende beelde in die lied is “Jy het so mooi vir my in jou blou gelyk.” Die simboliek van “blou” gaan veel dieper as net kleur – dit verteenwoordig emosie, misverstande, en die blou dae wat dikwels in verhoudings opduik. “Dis wat verhoudings maak,” sê hy. “Daars goeie en slegte dae… en mens moet leer om beide te waardeer.”
Die koor – “Kom ons breek al die mure, brand al die vure” – bring ’n kragtige metafoor van emosionele blokkades wat afgebreek moet word. Hy beskryf dit as ’n oproep tot besef dat liefde werk verg. “Nie elke dag is maanskyn en rose nie,” sê hy. “Maar as jy vasbyt, kan jy iets mooi bou.”
Herinnering speel ’n sentrale rol in die lied. Die herhaling van “ek onthou jou lag, jou gesig wat vir my kom steel” dien as ’n konstante herinnering aan wat was – en dalk steeds is. “Jy gaan altyd dink aan dit wat jy verloor het,” sê hy. “Dis wat mens bly agtervolg – gedagtes, hartseer, en soms eensaamheid.”
Een van die mees aangrypende lirieke is: “Verstaan al die seer wat ons keer om meer van my en jou te leer.” Volgens hom is dit juis daardie seer wat soms die grootste mure bou tussen mense. Maar dis hier waar musiek inskop as ’n vorm van genesing. “Musiek is die metgesel vir ons emosionele toestand,” sê hy. “Dit sluit sekere deure oop – of help ons om ander toe te maak.”
Die produksie self was net so deurdink soos die lirieke. In samewerking met die talentvolle Tertius Human, is Breek die Mure doelbewus ontwerp as ’n “power ballad”
wat sagtheid en krag balanseer. “Ons wou iets skep wat regtig met mense kan praat,” verduidelik hy.
’n Ander liriese juweel – “Kom laat loop die riviere, draai deur die ure” – simboliseer vir hom ’n stroom van emosies. Dit verteenwoordig nie net wat ons wegspoel nie, maar ook die moontlikheid van nuwe water. “Soms moet mens ophou baklei teen die stroom, en saam met hom swem,” sê hy.
Daar is ’n konstante digotomie in die lied – onthou en vergeet, naby en ver. Dit speel in op die balans tussen hede en verlede, moontlikheid en verlies. Selfs die beeld van “vure brand” het ’n dubbele betekenis: passie én konflik, pyn én transformasie. “Ons het dit so geskryf dat dit sin maak vir elkeen se unieke ervaring,” sê hy.
Om emosioneel so oop te wees in ’n lied is nie altyd maklik nie, erken hy. Maar dit is vir hom bevrydend. “Dis ’n goeie stuk om op terug te kyk – sodat ek nie weer daardie selfde water hoef te beleef nie.”
Breek die Mure is nie net ’n alleenstaande enkelsnit nie – dit pas in by ’n groter liggaam van werk waaraan hy tans werk. “Ek wou die hele lewensloop van ’n verhouding vasvang,” sê hy. “Van die soek, die vind, die groei, die val en uiteindelike bou van liefde.”
Met lirieke wat sny tot by die siel, en ’n produksie wat emosie vasvang in klank, is Breek die Mure ’n lied wat nie net gehoor moet word nie – dit moet gevoel word. Want soms, net soms, is dit in die breek van die mure waar ons uiteindelik mekaar weer kan vind.
In ʼn tyd waar Afrikaanse musiek sy honderdjarige bestaansjaar vier, vier nóg ʼn kunswerk die lig: ʼn emosie-gevulde samewerking tussen twee van die genre se sterkste stemme – Ampie en Steve Hofmeyr – in die nuwe akoestiese treffer “Pretoria se Maan”. Hierdie lied, gekenmerk deur rou eerlikheid en nostalgie, bring twee kunstenaars van verskillende generasies saam in ʼn oomblik van suiwer musiek genot.
Vir Ampie, wat vanjaar sy 25ste jaar in die musiekbedryf vier, was hierdie duet ʼn onverwagte seën. “Die lewe is baie onvoorspelbaar,” vertel hy, “en soms bederf die goeie Vader jou sommer met ‘n klein wonderwerkie.” Dit was nooit ʼn voorafbeplande samewerking nie. Ampie het eenvoudig een van sy nuwe liedjies aan Steve Hofmeyr gespeel – en die legende het onmiddellik ingestem om saam te sing. “Dis ongelooflik dat ek saam hom ʼn song kon doen wat hy gehoor het en toe sê dis mooi. Dit wys jou – die lewe is kort, en jy moet dit voluit leef.”
Ampie het nie geskroom om sy bewondering vir Hofmeyr uit te spreek nie. “Steve is vir my ‘n legende. Of jy nou van hom hou of nie, hy staan vir iets – vir my en vir jou – en hy sing steeds waar ander sou ophou. Hoe respekteer jy nie dít nie?”
Daar is ‘n besonderse sirkel wat in hierdie duet voltooi word: vir jare het Ampie Steve se ikoniese “Agter Elke Man” tydens sy eie vertonings gesing. Nou deel hulle ʼn verhoog én ʼn liedjie – ʼn wederkerige erkenning van mekaar se impak in die musiekwêreld. “Ek sing daardie lied al vir dekades,” sê Ampie, “want dit voel vir my tydloos. Hierdie duet is soos ‘n droom wat ek nooit eers gehad het nie – dis net so onverwags.”
Steve Hofmeyr, wat al dekades lank ʼn stempel afdruk op Afrikaanse musiek, het met tipiese nederigheid reageer: “Dit is ʼn mooi lied. En dit was ʼn voorreg om saam met Ampie te kon sing. Dankie dat ek kon.” Met ʼn loopbaan wat die meeste Suid-Afrikaanse kunstenaars vêr oortref in lengte én invloed, dra Steve se betrokkenheid aan die projek ʼn spesiale gewig – nie net as sanger nie, maar as ikoon.
“Pretoria se Maan” is meer as ʼn lied; dis ʼn gedig oor verlange, gebrokenheid en identiteit. Die lirieke, gekombineer met ʼn intieme akoestiese klank, bring temas van jeugherinneringe, sonde, nostalgie en hoop tot lewe.
Daar is ʼn rou siel in frases soos:
“Ek is ʼn gemors, my siel bly dors, Ek het ophou drink, maar my kop raas nog.”
En ‘n treffende refrein wat telkens terugkeer na die maan van Pretoria as stille getuie van ʼn stukkende maar steeds dromende hart:
“As ek opkyk na die torings En Pretoria se maan…”
Die lied se brug roep nostalgiese musiekbeelde op:
“Op ‘Sweet Child of Mine’ gevry, En my luck getry…”
Dié sterk beeldende taal en eerlikheid tref ʼn snaar – of jy nou in Pretoria grootgeword het of net jou eie maan soek.
In ʼn tyd waar opregtheid skaars word, bring “Pretoria se Maan” vir luisteraars iets eg. Hierdie duet is nie net ʼn musikale samewerking nie – dis ʼn huldeblyk aan die geskiedenis, aan identiteit, en aan die wonder van onverwagte oomblikke. Dit is ook ʼn herinnering dat die beste kuns dikwels gebeur wanneer dit glad nie beplan is nie.
Met Ampie se geloof, Steve se teenwoordigheid, en Pretoria se maan wat oor alles skyn – is dit duidelik: hierdie lied gaan ʼn klassieke Afrikaanse sielsverhaal bly.
Met sy nuwe enkelsnit “Nee Buffel” bring WG Nel ’n ode aan manne-naweke, ware vriendskap en die rustigheid van die natuur. In ’n tyd waar gejaagdheid en oorlaaide skedules die norm is, herinner die lied ons daaraan om soms net weer te ontspan, af te skakel – en saam met die ouens om die vuur te lag.
Die idee vir “Nee Buffel” het ontstaan in WG Nel se eie vriendekring, waar die frase “Nee Buffel” dikwels gehoor word wanneer iemand iets minder wys aanvang – of erger nog – besluit om vroeg te gaan slaap tydens ’n kuier. Hierdie uitdrukking het ’n eie lewe begin lei, en uiteindelik die inspirasie geword vir ’n lied wat broederskap, natuur en die kuns van kuier perfek vasvang.
“’n Eg Suid-Afrikaanse manne-naweek is presies wat in my kop afgespeel het toe ek ‘Nee Buffel’ geskryf het,” sê WG. “Ek dink Ruan, wat die video gemaak het, het dit ook presies so vasgevang – dis regte mense, regte kuier, niks toneelspel nie.”
Met beelde van bakkies, plaashekke en selfone op voicemail, skets “Nee Buffel” ’n wêreld waar eenvoud en natuur weer sentraal staan. Vir WG is hierdie temas nie net liriese toestelle nie, maar ’n werklike noodsaaklikheid in sy lewe.
“Ek werk daagliks in ’n hoëdruk omgewing. As jy nie soms afskakel en weer grond vat nie, verloor jy perspektief op hoekom jy jaag.”
Hoewel “Nee Buffel” klink soos ’n lied wat in een asem geskryf is, was die proses oor maande gestrek. “Ek het lank met die konsep rondgeloop,” vertel WG. “Toe ek en my vrou op vakansie oor die see uitkyk, het ek begin skryf. Daardie rustigheid het my gehelp om die storie reg te vertel.”
Die resultaat is ’n lied wat nie net met vriende resoneer nie, maar ook met enige iemand wat al ooit die behoefte gehad het om net vir ’n naweek weg te breek en weer te voel.
En ja, daar ís ’n regte “Buffel” – Duane Jordaan, ’n vriend van WG wat tydens ’n jagtrip in 2024 sy naam verdien het. “Ironies genoeg was dit ons wat vir hom gesê het ‘Nee Buffel’ toe hý nóg enetjie wou hê!” lag WG.
Tog, sê hy, is Buffel eintlik ’n universele karakter. “Ons almal ken daardie ou.”
Die produksie van “Nee Buffel” bring die lied se energieke, kuierbare klank perfek na vore – met die hulp van Hugo Ludik van Muse Studios. “Hulle het iets vasgevang wat nie altyd in woorde uitgedruk kan word nie,” sê WG. Die koor – “Dis nie te vroeg vir ’n bier nie” – mag op die oog af soos ’n grap klink, maar dra ’n dieper boodskap van balans en ontsnapping.
Hoewel daar nog nie ’n bevestigde album is nie, sê WG daar is gesprekke aan die gang. “Ek laat my lei deur die Man daar bó,” sê hy. “Maar ek wil graag ’n versameling saamstel wat ook plek maak vir die minder kommersiële liedjies – dié wat nog lig soek.”
Vir nou is “Nee Buffel” die perfekte lied om saam met vriende, ’n vuur en ’n koue bier te geniet – en dalk net weer te onthou dat daar lewe buite die stadsmure is.
Luister “Nee Buffel” op jou gunsteling stroomplatform en onthou: Dis nie te vroeg vir ’n bier nie… maar dit is dalk te vroeg om te gaan slaap. Nee Buffel!
Leo Sonskyn, die klein dorpie seun van Springs met ‘n groot droom, laat weer die harte van luisteraars klop met sy nuutste Afrikaanse enkelsnit, “Sondagmiddag Liefde.” Dis nie sommer net ’n lied nie—dis ’n gevoel. ’n Oomblik van rus. ’n Intieme liefdesbrief aan daardie een spesiale persoon by wie jy net jouself kan wees.
Leo se loopbaan het hom van The Voice SA, Idols SA en Die Kontrak geneem tot waar hy vandag as kunstenaar staan. Maar steeds beskryf hy homself as net ’n “lekker dude van Springs af.” “Ek’s net ’n huweliks maat , ’n pa en ’n gewone ou,” sê hy nederig. “Ek het eendag besluit ek het ’n droom en toe het ek hom aangepak.”
Dis juis hierdie egtheid en plat-op-die-aarde geaardheid wat deurskyn in “Sondagmiddag Liefde.” Dié lied is gebore uit ’n kreatiewe samewerking met die bekende William Wolf. “Hy’t ’n cool melodie in sy kop gehad,” vertel Leo. “Ons het net daar begin skryf—die gevoel van daai rustige Sondagmiddag saam met jou persoon het die hele idee gedryf.”
Waar baie liefdesliedjies fokus op groot gebare en dramatiese oomblikke, kies “Sondagmiddag Liefde” om eerder die sagte, stil oomblikke te vier—daardie tye wat dikwels ongemerk verbygaan, maar eintlik die fondament van ware liefde vorm.
“Ek soek jou laat Sondagmiddag liefde… Ek het nooit geglo in die hemel, Maar nou lê die hemel net hier langsaan my.”
Vir Leo is dié lirieke meer as poëties—dit’s persoonlik. “Ek het nooit gedink ek sal ooit ’n vrou hê nie,” erken hy. “Soos party mense wat nie in die hemel glo nie, het ek nie geglo liefde gaan met my gebeur nie. Maar toe gebeur dit. En nou, elke keer as ek na haar kyk, weet ek – hierdie is my hemel op aarde.”
Met die musiekvideo wou Leo en sy span die reinheid van liefde vasvang sonder enige voorgee. “Ons het probeer wys dat dit nie gaan oor wie jy op ’n Vrydagaand saam wil wees nie, maar oor wie jy op ’n Sondagmiddag by wíl wees,” sê hy. “Dít is liefde.”
Die visuele aanbieding sluit perfek aan by die tematiek van die lied—rustige oomblikke, ’n sagte aanraking, twee mense wat mekaar werklik sien.
Leo se musikale reis het reeds op 14 begin en het hom van plaaslike verhoë tot nasionale televisie geneem. In Die Kontrak se derde seisoen het hy dit tot die top vyf gehaal.
Met “Sondagmiddag Liefde” wys Leo Sonskyn dat daar plek is in Afrikaanse musiek vir sagtheid, opregtheid en stilte. In ’n wêreld wat dikwels lawaaierig en gejaagd is, herinner hy ons daaraan dat liefde nie altyd geskreeu hoef te word nie. Soms lê dit in die kyk oor ’n laken, die stilte tussen twee mense, en die teenwoordigheid van iemand wat jou verstaan.
Maak jou hart oop, sit terug op ’n rustige Sondagmiddag, en laat Leo se stem jou herinner aan wat regtig saak maak.
In ‘n wêreld waar ons almal jaag na die volgende ding – sukses, stabiliteit, betekenis – is dit skaars om ‘n lied aan te tref wat jou laat stilstaan. Maar dis presies wat die nuwe Afrikaanse enkelsnit Tevrede van die musiekgroep Vrede regkry: dit vang ‘n gevoel vas wat te dikwels verlore gaan in die geraas van die alledaagse. Met hierdie lied bring die duo, bestaande uit Francois Roux en Storm Opperman, ‘n brokkie kalmte en dankbaarheid en ‘n herinnering aan wat regtig saak maak.
“Mense dink jy moet ‘cool’ wees en niks omgee nie. Maar dis nie ons nie,” sê Storm. “Ons gee om. Veral oor wat ons deur ons lirieke sê.”
Volgens die duo is Tevrede gebore uit daardie seldsame, eenvoudige oomblikke – ‘n koue bier na ‘n lang dag, ‘n perfekte golf in die Kaap, of net iemand spesiaal se teenwoordigheid. Die lied dien as ‘n herinnering dat geluk nie wag in groot drome nie, maar in die hier en nou. Lirieke soos “Solank jy net hier voor my staan, al val hierdie plek uit mekaar” spreek tot ‘n universele waarheid – dat liefde dikwels die enigste konstante is in ‘n chaotiese wêreld. Dit is hierdie filosofie van teenwoordigheid, eerder as besit, wat die kern van die lied vorm.
Met ‘n produksie onder leiding van die bekende Loki Rothman, is Tevrede ‘n musikale terugkeer na iets meer “Up Beat”, iets eg. Die produksie bring ‘n vars energie wat perfek saamvloei met die lirieke se nostalgiese toon.
Die lied weerspieël ‘n hunkering na eenvoud – verwoord in die reël “Soos ‘n styl uit die ou tyd, daars niks soos soliede grond nie.” Dis ‘n subtiele kritiek op moderne verhoudings en lewenswyses, maar nooit veroordelend nie. “Ons verkies iets konstant, en vertroubaar,” sê die band. Dis ‘n estetika én etiek wat hul musiek vorm.
Vir Vrede is die Kaap nie net ‘n plek van oorsprong nie, maar ‘n simbool van hul artistieke en emosionele wortels. “Daai fees daar onder in die Kaap” is meer as net ‘n verwysing – dis ‘n herinnering aan liefde, vriendskap en die ontstaan van hul musiekloopbaan. In hierdie konteks word die lied ‘n nostalgiese reis, maar ook ‘n uitnodiging om te onthou.
Tevrede is nie net lig of romanties nie – dit spreek ook van swaarkry en die krag van verhoudings in moeilike tye. Lirieke soos “die bank het als gevat” wys op werklike, rou realiteite, maar teenoor dit staan die hoopvolle reël “dis nie waarheen nie, maar saam
met wie jy gaan.” Hierdie kontras skep ‘n emosionele diepte wat min moderne alternatiewe popliedjies behaal.
Hoewel Tevrede in toon meer romanties en ritmies is as van Vrede se vorige werk, sien hulle dit nie as ‘n afwyking nie. “Elke keer probeer ons iets anders – vandag reggae, môre alternatiewe pop,” sê hulle. “Maar die hart bly dieselfde: eerlikheid.”
Die lied is oorspronklik deur Storm geskryf, en toe hulle dit saam met Loki Rothman aangepak het, het dit ‘n nuwe dimensie aangeneem. “Ons wou daardie oomblik vasvang – wanneer jy wil opgee, maar dan kyk jy op, en sy’s daar. En skielik weet jy jy kan aanhou.”
Die musiekbedryf het nie onbewus gebly van Tevrede se trefkrag nie. Bekende kunstenaars soos Zaan Sonnekus, Dozi, Tino, en Gian Groen het reeds hul bewondering uitgespreek. “Hierdie is dalk Vrede se sterkste werk nog.”Met hierdie lied glo die groep hulle kan ‘n groter Afrikaanse gehoor aanraak.
Uiteindelik is Tevrede nie net ‘n liefdeslied nie. Dis ‘n stelling. ‘n Roepstem teen die wêreld se gejaagdheid. Dis ‘n herinnering dat geluk nie in ‘n toekoms vol planne lê nie, maar in die teenwoordigheid van iemand wat jy liefhet – in ‘n oomblik sonder voorwaardes.En dalk is dit presies wat ons nou nodig het: ‘n lied wat ons nie net laat luister nie, maar laat voel. Wat ons herinner: jy’s genoeg. Sy’s genoeg. Net soos julle is.
Na 18 jaar op Suid-Afrika se dansvloere en in die harte van sokkieliefhebbers, het Ray Dylan besluit om sy ikoniese treffer “Hokaai Stoppie Lorrie” ’n splinternuwe klank te gee — en dis rock n roll soos net Ray dit kan doen.
“As hierdie song ’n partytjie kon wees in lewende lywe, wow man,” lag Ray. “Ek sien net kampvuur, kitare, defnitief dans om die kampvuur en ’n ys koue biertjie.” Hierdie beeld som perfek op wat hy met die heruitreiking van die liedjie wil bereik: ’n herlewing van daardie nostalgiese partytjievibes met ’n moderne klank.
Die oorspronklike weergawe van “Hokaai Stoppie Lorrie” het vinnig een van Ray Dylan se “flagships” geword – ’n lied wat mense onmiddellik assosieer met sokkies, sonsondergange en daardie onvergeetlike girl van gisteraand. Nou, met sy live band, vars produksie en kragtige kitaarwerk, het hy die lorrie weer aangesluit vir ’n nuwe generasie.
“Dis kitare, dis rock n roll, dis my live band – ek dink die lorrie gaan vir baie jare nog nie stop nie,” sê Ray met ’n glinster in die oog.
Die nuwe weergawe behou steeds die geliefde lirieke wat aanhangers oor die jare uit hulle koppe uit ken:
“Gistraand se party is oor en uit / Die son begin oor die berge kruip / En die wiele draai – ja, die wiele draai…”
“Hokaai stoppie lorrie, dis hier waar ek vanaand wil bly / Hokaai stoppie lorrie, bring al jou pelle saam / Ons gaan dans dat die stof so staan…”
Maar Ray gee dit nou ’n nuwe klankbaadjie – een wat die dansvloere weer sal laat bewe. “Ons het nuwe sounds wat ons moet toets, en trek hom ’n nuwe baadjie aan. Ons gee hom ’n nuwe spin op die dansvloer,” sê hy.
Vir Ray is “Hokaai Stoppie Lorrie” meer as net ’n lied – dis ’n gevoel, ’n herinnering, en nou, met sy heruitreiking, ’n uitnodiging. “Maak nie saak wie jy is nie – as jy die song vir die eerste keer hoor, maak jouself gereed vir ’n groot party. Lekker dans, lekker vas-sokkie, lekker sweet op die voorkop… want ons gaan rock.”
So, sit daai bottel op ys, stof die dansskoene af en kry jou pelle bymekaar — Ray Dylan se “Hokaai Stoppie Lorrie” is terug, groter en beter as ooit. En die wiele? Hulle draai weer… of hoe?
